BDE n.a.v. een Existentiële crisis

Amorinda van de Eeuwigheid

Ik was 15 jaar en erg ongelukkig. Het is 1977.
Mijn vader en stiefmoeder hadden geen goed huwelijk maar bleven toch bij elkaar.
Ik had een eigen broer, een halfbroer en een bijna even oude stiefzus die mijn stiefmoeder meebracht uit een vorige relatie.
Op subtiele wijze werd het ene kind bevoordeeld ten opzichte van het andere. Mijn stiefzus was de lieveling van haar moeder. Mijn halfbroer was de lieveling van mijn vader en stiefmoeder (hun zoon) en mijn oudste broer en ik werden getolereerd maar helemaal niet bemind.

Regelmatig en stelselmatig waren mijn eigen broer en ik doelwit van pesterijen en als er eens frustraties waren dan werden die op ons afgereageerd. Dat gaf een constant gevoel van eenzaamheid. Een klap voor je kop, opgesloten worden in de kelder (stiekem aan de limonade drinken of de kat nabootsen zodat ze kwamen kijken), of in de hoek met je handen op je hoofd: het kwam allemaal geregeld voor, om van de emotionele verwaarlozing maar te zwijgen. Gelukkig had ik bij dit alles toch mijn eigen broer en misschien was het daarom wel dat ik ondanks alles door kon blijven gaan. Ondertussen hield ik krampachtig vast aan mijn eigenheid, die ik koesterde als een diamant. Niemand zou me die afpakken.....

Mijn vader was een harde werker, ook op zaterdag, en duldde geen tegenspraak. Die werd steevast met schelden en vloeken beantwoord. Ook mijn stiefmoeder had steevast een stopwoord of zin: "Zwijgen!" of: "Jij hebt niks te willen!", of ze strafte door het zakgeld in te houden. Omdat ik Hoog Sensitief was, kwam alle commentaar en gesnauw dubbel zo hard binnen en ging ik me hieraan conformeren uit zelfbehoud.
Mijn ouders hadden helemaal niet in de gaten dat ik Hoog Sensitief was en zelf was ik me daar toen ook niet van bewust. Ze dachten dat de harde aanpak de beste leerschool was om mee te kunnen draaien in de maatschappij. Op 4-jarige leeftijd heb ik een BLE gehad: Buiten Lichamelijke Ervaring. Ik zat in een kostschool en sliep 's nachts in een soort van veldbedje. Op een nacht was ik uit het bedje gevallen en brak mijn sleutelbeen. De pijn was zo hevig dat ik spontaan een uittreding kreeg. Geruime tijd zweefde ik boven aan het plafond en zag mezelf op de grond liggen. Ik herinner me het nog als de dag van gisteren maar weet niet meer hoelang dat geduurd heeft. Toen ik er vanuit mijn kinderlijke naїviteit thuis over sprak, werd ik ontzettend uitgelachen.
Ik was constant op mijn hoede, keek mijn vader en stiefmoeder constant naar de ogen hoe de stemming was en voelde me niet veilig, want elk moment kon er weer een vlaag van commentaar komen en humor deelden ze alleen met elkaar, over ons.

Mijn vader had hoge verwachtingen en stuurde me op mijn 14e naar de Hogere Technische School. Omdat ik door de thuissituatie niet lekker in mijn vel zat, redde ik het niet en zakte voor de talen. Mijn vader had me beloofd te helpen met de school maar daar maakte hij nooit tijd voor. Of hij was te moe en zakte in zijn stoel voor de TV, of hij had geen tijd of hij had geen interesse, dus werd ik nooit geholpen. Ik zakte voor mijn eindexamen (juni 1977) en voelde de bui al hangen om met dit rapport thuis te moeten komen. Het liefst zou ik heel hard wegrennen en niet meer naar huis gaan maar ik kon nergens heen. Ik vond het vreselijk dat ik gezakt was op de school.

In de loop der jaren vóór mijn 15e pleegde mijn vader onzedelijke handelingen bij mij stiefzus. Uit onmacht pleegde mijn stiefmoeder dan incest op mijn broer en mij. (Zie het boek: Steven de Batselier: Impasse; over sado-masochisme als basis van het liefdesleven tussen twee partners). Het was maar af en toe maar het kwam bovenop de mishandelingen. Ook het niet bemind worden waar een kind eigenlijk recht op heeft, ontbrak. Dankzij passende therapieen heb ik heel veel kunnen verwerken. Het gevoel van liefde voor alles om me heen is nooit weggegaan.

Vlak vóór mijn BDE was het volgende aan de hand.....

Mijn vader had zich helemaal uitgekleed in de slaapkamer en riep toen mijn stiefzus die in de kamer daarnaast was. Mijn zus van 15 schrok zich te pletter en rende naar beneden waar wij waren en vertelde ontdaan aan mijn stiefmoeder wat er aan de hand was. Toen was de maat vol en ging ze de harde confrontatie met mijn vader wel aan. Mijn broer en ik moesten erbij blijven en waren getuige hoe het gezin in een diepe crisis terecht kwam. Door deze confrontatie duizelde het me waarbij ik dacht dat ik flauw ging vallen. Dit kwam er dan ook nog bij......Toen de storm gaan liggen was vluchtte ik mijn kamer in, die op de zolder was, sprong met kleding en al mijn bed in, trok de dekens strak over mijn hoofd en stortte in een smalle trechter......
Ik begon te vallen en te vallen in een diepte die eindeloos leek. Met ongekende snelheid stortte ik in een diep donker gat.....
Het bleef maar duren.....
Naarmate ik dieper viel kwamen er steeds meer mooie kleuren in mijn gezichtsveld. Langzaam werd het lichter. Alle spanningen werden steeds minder, mijn angst werd minder en er ontstond een heel vredige liefdevolle sfeer maar ik had geen idee waar het vandaan kwam. Het was in ieder geval buiten mij, ik werd het langzaam gewaar, nam het rustig in me op en enige tijd later was het in me. Het werd steeds sterker tot ik er helemaal van vervuld werd. De trechter was een smalle tunnel geworden die steeds lichter werd. Ik zag steeds meer pasteltinten in heel veel kleuren, roterende energievelden die in alle richtingen draaiden, spiraalvormige figuren in veelvuldige pasteltinten, een warme liefdevolle sfeer en al mijn angst en stress verdween, ik voelde me voor het eerst in mijn leven veilig.....

Enige tijd later werd de tunnel breder, steeds lichter van oranje naar lichtgeel naar Napelsgeel wat overging in ivoorwit. Plotseling uit het niets stond ik in een enorm groot grasveld met oneindig veel bloemen in ontelbare kleurtinten maar niet die kleuren die je hier op aarde ziet, alles was licht doorschijnend met "ivoorwit". Ik hoorde muziek, het had het midden tussen licht klassiek en dat wat Paul Vens maakt. Alles was helder licht maar het deed geen pijn aan de ogen omdat het licht ook in mij was, ik "was" het licht. De sfeer van liefde was zo sterk dat ik het als een uitgehongerde leeuw in me opnam. Mijn emotionele verwaarlozing als kind op de aarde maakte dat ik maar niet genoeg kon krijgen van deze enorme wolk van Liefde. Toen ik enige tijd door het adembenemende landschap van bloemen en Liefde had gelopen verschenen er meerdere lichtende wezens die een nog grotere energiewolk van Liefde bij zich droegen. Maar telkens als ik dichterbij wou komen weken ze weg. Hoe ik ook mijn best deed, ik kon niet bij ze komen om deze heerlijke Liefde óók nog te absorberen.....

Tot mijn grote verbazing zeiden alle vijf de lichtende wezens vrijwel in koor, op een heel vriendelijke manier en met stemmen vol van mededogen, dat ik terug moest en niet dichterbij mocht komen. Dit was voor mij onbegrijpelijk maar ze beloofden me dat er een Engel mee zou gaan die mij zou steunen omdat ik het op aarde zo moeilijk had (?). Kan ik dan niet gewoon hier blijven?

KNAL!!! En plotseling moest ik 's morgens uit mijn bed opstaan terug te midden van dit ellendige gezin. Boos dat ik was, boos! Onbeschrijfelijk boos, en toen fluisterde een lieve zachte stem vol van mededogen in mijn oor:

"Ik ben bij jou."

Was dit dan die Engel die ze hadden mee gestuurd? Moest ik het hiermee doen? In plaats van een mens van vlees en bloed die mij bescherming zou moeten geven en me knuffelen om geborgenheid te schenken, had ik nu een wolkje energie van liefde buiten mij die in de buurt was. Het volgde me overal.

Maar toen ik weer helemaal terug was uit mijn BDE was er iets radicaal veranderd. Ik begon meteen vanuit het niets een dagboek bij te houden en ik was hartstikke helderziend geworden. Deed heel veel indrukken op, veel meer dan vanuit Hoog Sensitief perspectief, voelde heel duidelijk de stemmingen van anderen aan en raakte daardoor behoorlijk in de war. Bracht mensen aan het huilen omdat ik haarfijn de zwakke plekken kon benoemen en werd daarom gedwongen te zwijgen.
Omdat ik door de mishandeling en de emotionele verwaarlozing geen gezond EGO had opgebouwd, was ik meer bezig met anderen dan met de vraag wie ik nu zelf eigenlijk was. Dat kwam pas op gang toen ik door de mishandelingen het ouderlijk huis ontvluchtte toen ik 23 jaar was. Tussen de BDE en mijn 23e was ik depressief omdat ik er met niemand over kon praten. Ik werd ook altijd raar aangekeken als ik vanuit mijn helderziendheid dingen hardop zei. Vaak kon ik precies vertellen hoe iemand zich voelde. Ik maakte zinnen af van anderen als ze een verhaal vertelden. Iemand die loog tegen mij had ik door of ik trapte er niet in als iemand me wou belazeren met een koopje. Maar daardoor raakte ik steeds vriendjes kwijt en kwam deels in een isolement terecht. Het alleen zijn had echter als voordeel dat ik helemaal mijn eigen identiteit terug kon vinden.

Omdat ik nooit steun kreeg van mijn ouders ging ik boeken lezen over psychologie, filosofie, sociologie, spiritualiteit en parapsychologie. Ook wijze meesters zoals J. Krishnamurti :
vooral zijn "statement" van de "radicale verandering" maakte grote indruk op mij.
In die boeken vond ik alle antwoorden die ik niet kreeg van mijn ouders, het waren af en toe letterlijk "openbaringen".
De inzichten in het leven volgden elkaar in snel tempo op.
Door mijn grote openheid na mijn BDE en een zwak ontwikkeld EGO kon ik veel van de wijsheid in boeken goed opnemen.
In die boeken ontdekte ik ook hoe de structuur van mijn familieleden zeer ingewikkeld in elkaar stak. Tevens werden mijn eigen gedachten en conclusies gesteund en bevestigd.
Later zocht ik zo nu en dan therapie om mijn pijn van de jarenlange mishandelingen te verwerken, met succes.
Ik ging gedichten schrijven, maakte wasco- en pasteltekeningen en hield een biografisch dagboek bij.

De helderziendheid is nooit meer weg gegaan maar ik heb geleerd om mijn energie af te schermen, daar heb ik heel lang over gedaan en dat zorgde vaak voor problemen op het werk. Nu er meer evenwicht is geeft dat meer innerlijke rust, anders zou ik mijn werk in de techniek niet goed kunnen doen. Ik heb de indrukken tot een aanvaardbaar minimum kunnen terugbrengen en dat bracht evenwicht in mijn doen en laten. Hiervoor was het ontmoeten van de juiste personen belangrijk. Telkens een stapje vooruit.

Ook ging ik overal lezingen volgen om contact te maken met nog onbekende terreinen, ik had een grote nieuwsgierigheid voor heel veel richtingen.

De Engel is ook nooit meer weg gegaan, daardoor voelde ik me minder eenzaam. Deze fluisterde me op belangrijke momenten dingen in mijn oor. Ik heb het meestal wel gehoord maar soms kon ik het door de pijn van mijn mishandeling in de kindertijd niet horen en soms wilde ik het niet horen.
Een voorbeeld: Enkele jaren geleden raakte ik door de crisis mijn vaste baan kwijt. Ik voelde het aankomen en raakte danig in de stress. Toen zei mijn Engel:

"Dit is een overgang naar iets anders."

Dus ik dacht: "Oké."
Eén dag vóór mijn ontslag zei mijn Engel:

"Don't worry, werk zat!"

Toen ging ik tot verbazing van collega's met een glimlach het ontslaggesprek in. Ondanks de crisis was ik enkele weken later alweer elders aan het werk. Mijn Engel had alweer gelijk.....
Echter de kloof tussen de materialistische wereld en hoe ik me voelde werd steeds groter. In de techniek moet je niet aankomen met altruїsme, dan word je meteen voor gek verklaard, daar heerst egocentrisme. Pas toen ik de stichting Merkawah ontdekt had vijf jaar geleden, kwam ik thuis in mezelf. Daarna ontdekte ik dat mijn helderziendheid onder de noemer: "Trance-medium" valt. Toen ging ik "readings" doen,
met succes.

Amorinda van de Eeuwigheid.

 

 

DSM V classificatie: GEEN.